คิดถึง...วันนั้น
posted on 03 Nov 2009 00:27 by mizopoko in articles
พอมันวนมาถึงวันลอยกระทงทุกที
ก็หวลระลึกถึงใครบางคนทุกปีสิน่า
คนที่ (คิดเอาเองว่าคือ) ความบังเอิญพาให้เรามาพบกัน...และ (ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตามที่ทำให้เรา) จากกัน
ณ วันนั้น วันลอยกระทง วันที่เราสองคน มีโอกาสได้รู้จักกัน
วันนั้น...เราไม่ได้ลอยกระทงด้วยกันหรอก
ไม่ได้มีกิจกรรมอะไรพิเศษ
ไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรใหญ่ ๆ เกิดขึ้นทั้งนั้น
และก็ไม่ได้มีอะไรมากมายไปกว่าการพูดคุยกันธรรมดา ๆ นี่เอง
แต่ถือว่าเราได้พูดคุยกันครั้งแรกดีกว่า
ตั้งแต่รู้จักกันมา...เราไม่เคยคุยกันนานเท่ากับวันนั้นเลย...
แปลกดีนะ...
พูดคุยราวกับว่ารู้จัก...สนิทกันมานาน
เล่าสารทุกข์สุกดิบกันและกัน
ประสบการณ์ต่าง ๆ ที่พบเจอของแต่ละคน
ทั้งเรื่องดีร้ายต่าง ๆ นานา
หัวเราะและร้องไห้ในวันนั้น...
ก็ไม่รู้ว่าอะไร...ทำให้เราได้พบกัน...ได้พูด ได้คุยกัน...ได้รู้จักกัน
แต่ไม่ว่าจะยังไง...ความทรงจำวันนั้น...ยังคงชัดเจนอยู่เสมอ
ขอบคุณ...
ห้องสมุดที่ปิดบริการเร็ว...ทำให้เรา (จำเป็น) ต้องออกมาพร้อมกัน
ขบวนพาเหรด...ที่มันสุดแสนจะยาวเหยียดนัก ทำให้เรา (จำเป็น) ต้องติดแหง็ก ไปไหนไม่ได้เลย
บันได (ตรงนั้น)...ที่เป็นที่นั่งยามเมื่อยล้า และเป็นที่พักพิง ให้เรา ไม่รู้สึกเมื่อยยามพูดคุยกัน
เพื่อน ๆ ...ที่พร้อมใจหากันไม่เจอจริง ๆ ไม่รู้หายไปไหนสิน่า หรือเจอแต่ไม่สนใจก็ไม่รู้สิ
แม้จะเป็นเวลาไม่กี่ชั่วโมง...ที่ติดอยู่ตรงนั้นด้วยกัน
แต่มันก็เป็นความทรงจำในหัวคน ๆ นึงมาจนถึงทุกวันนี้
ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ทุก ๆ วันลอยกระทง ภาพในวันนั้นก็วนกลับมาทุกที ๆ
ไม่เว้นแม้ปีนี้...ก็เช่นกัน...
คิดถึงคนไกล
คนที่หัวใจเฝ้าถามหา
คนที่กาลเวลาเคยพาเธอเข้ามา
แล้วสุดท้ายกาลเวลา...ก็พาเราจากไกล
จากวัน ผ่านเดือน พ้นปี
จะกอดเธอเอาไว้ตรงนี้ ไม่ว่าวันไหน
เก็บในส่วนลึกของความทรงจำ ในหัวใจ
ไม่ว่าอีกกี่เดือนปีต้องผ่านพ้นไป เธอก็จะยังอยู่ข้างในไม่เปลี่ยนแปลง
บันทึกนี้ เขียนไว้ ณ วันลอยกระทง
2 พฤศจิกายน 2552
edit @ 3 Nov 2009 00:54:33 by Lilly